ZBRODNIA NR 11

ofiary: tysiące zmarłych (głównie dzieci), przeważnie z głodu i chorób

Te dzieci nas zawstydzają…

Papież Innocenty III chwaląc zapał uczestników tzw. krucjaty dziecięcej, chcąc w ten sposób zmobilizować królów do V, oficjalnej krucjaty 

Choć tzw. krucjata dziecięca z 1212 roku nie była legitymizowana przez papieża (formalnie nigdy nie uznał tej wyprawy za legalną krucjatę i nie nadał jej uczestnikom odpustów), została zorganizowana w klimacie religijnej histerii, który Kościół sam przez dekady podsycał: przekonania, że Bóg żąda kolejnych wypraw i że cud zastąpi rozsądek. Wiosną 1212 roku we Francji i Niemczech miejscowi księża zaczęli wspierać misję, której podjęli się dwaj charyzmatyczni chłopcy – Étienne z Cloyes i Mikołaj z Kolonii – którzy twierdzili, że Bóg nakazał im wyzwolić Jerozolimę bez użycia broni. Dziesiątki tysięcy dzieci i nastolatków (a także ludzi marginesu, bezrolnych chłopów i parobków – osoby o niskim statusie społecznym, „wiecznych nieletnich” w strukturze feudalnej) porzuciło domy i ruszyło na południe, wierząc, że Morze Śródziemne rozstąpi się przed nimi jak przed Mojżeszem.
Nie rozstąpiło się. Wielu uczestników zmarło po drodze z głodu i wyczerpania. Według jednego z przekazów, część spośród tych, którzy dotarli do portów, padła ofiarą handlarzy niewolników i została sprzedana do Afryki Północnej i na Bliski Wschód. To nie był „romantyczny epizod”, lecz masowa katastrofa wywołana religijną manipulacją i wynikłym z niej zbiorowym złudzeniem.

GŁÓWNY ZWIĄZANY Z TĄ ZBRODNIĄ PRZEDSTAWICIEL KOŚCIOŁA:

Papież Innocenty III

Kościół, który stworzył ideologiczne warunki dla tej “krucjaty”, choć odnosił się do niej z rezerwą (a zdarzało się, że lokalni biskupi odradzali udział w wyprawie), nie próbował jej skutecznie przerwać, a co więcej, jak świadczy cytat na początku tego rozdziału, papież próbował wykorzystać ją propagandowo. Choć "krucjata dziecięca" była oddolnym ruchem ludowym, to któż inny niż on i wszechpotężny wówczas w Europie Kościół mógł ją powstrzymać? Niektóre przekazy mówią o tym, że Innocenty na spotkaniu z grupą uczestników, nakazał jej powrót do domów, ale inne wręcz o tym, że kiedy indziej przyjął na oficjalnej audiencji Mikołaja z Kolonii, przywódcę wyprawy dzieci z Niemiec, tym samym legitymizując jego poczynania.

->BIBLIOGRAFIA

ZBRODNIA NR 8

ofiary: tysiące

Kiedy powiewa sztandar krucjaty, pod znakiem Krzyża kryje się bestia, a wszyscy - bez wyjątku - czynią rzeczy na co dzień niedopuszczalne.

Christopher Humphreys

Krucjata przeciw Słowianom Połabskim z 1147 roku to jedna z najbardziej jednoznacznych kompromitacji średniowiecznego Kościoła. Nie była to żadna „obrona wiary”, lecz religijnie usankcjonowana wojna kolonialna.

W trakcie wyprawy niszczono grody i osady (m.in. Dobin, Brenna, okolice Szczecina), palono świątynie, mordowano ludność cywilną. Masowe chrzty odbywały się pod przymusem – wybór był prosty: przyjęcie chrześcijaństwa albo śmierć. Kronikarz Helmold z Bozowa pisał bez ogródek, że pogan „albo nawracano przemocą, albo wycinano w pień”.

To wydarzenie pokazuje jasno: Kościół nie tylko nie hamował przemocy, lecz stworzył dla niej ideologiczne i duchowe usprawiedliwienie. Krucjata połabska nie była „błędem epoki”, lecz logiczną konsekwencją doktryny, według której inaczej wierzący nie zasługują na życie.

GŁÓWNY ODPOWIEDZIALNY ZA TĘ ZBRODNIĘ PRZEDSTAWICIEL KOŚCIOŁA:

Papież Eugeniusz III

Papież Eugeniusz III, bullą Divina dispensatione, zrównał tę wyprawę z krucjatami do Ziemi Świętej i obiecał uczestnikom odpust zupełny. Przekaz był prosty: zabijanie pogan nad Łabą daje takie same „zasługi duchowe” jak walka o Jerozolimę. To wystarczyło, by książęta niemieccy i duńscy ruszyli na podbój ziem słowiańskich – jeśli nie skusiło ich oczyszczenie duszy, to dla ziemi, łupów i władzy. 

->BIBLIOGRAFIA

ZBRODNIA NR 53

ofiary: od 5 do 12 milionów

Posłuszeństwo i szacunek Peruwiańczyków dla ich królów brały się z przekonania, że ojcem tych ostatnich było Słońce. Ale przywiązanie i miłość do władców miały źródło w prawości oraz cnotach Inków. (…)

Françoise de Graffigny, Listy Peruwianki

Podbój imperium Inków w XVI wieku to jedna z najciemniejszych kart nie tylko historii Hiszpanii, ale także Kościoła katolickiego, który ten proces błogosławił, usprawiedliwiał i ideologicznie wspierał.
W 1532 roku Francisco Pizarro, dysponując zaledwie kilkuset żołnierzami, wkroczył do Peru. Pod pretekstem rozmów dyplomatycznych zwabił władcę Inków Atahualpę do Cajamarki, gdzie dokonano masakry jego świty i wzięto go do niewoli. Choć Inkowie zapłacili gigantyczny okup w złocie i srebrze, Atahualpa został po pokazowym procesie stracony — po wcześniejszym „ochrzczeniu”, by Kościół mógł formalnie uznać egzekucję za dopuszczalną. Duchowni towarzyszyli konkwistadorom na każdym etapie. Niszczyli świątynie, palili kodeksy kultury, narzucali chrzest pod przymusem. System encomienda, wspierany przez instytucje kościelne, zamienił rdzenną ludność w półniewolników. Miliony ludzi zmarły z powodu przemocy, pracy ponad siły i epidemii. Kościół nie był tu biernym obserwatorem. Był częścią mechanizmu podboju: dostarczał narracji, że to „zbawianie dusz”, podczas gdy w praktyce chodziło o złoto, władzę i zniszczenie całej cywilizacji. To nie była ewangelizacja. To była religijnie opakowana katastrofa cywilizacyjna.

GŁÓWNY ODPOWIEDZIALNY ZA TĘ ZBRODNIĘ PRZEDSTAWICIEL KOŚCIOŁA:

 Papież Aleksander VI Borgia

Papież Aleksander VI (Borgia) – „Architekt” podziału świata
Choć zmarł na długo przed wyprawą Francisco Pizarra do Peru (1532), to on położył fundamenty pod system kolonialny. Bulla Inter Caetera (1493): Aleksander VI, pochodzący z Hiszpanii, wydał dokumenty dzielące „Nowy Świat” między Hiszpanię a Portugalię. Przyznał hiszpańskim monarchom prawo do posiadania nowo odkrytych ziem pod warunkiem ich ewangelizacji. Doktryna Odkrycia: To na jego bullach oparto przekonanie, że ziemie zamieszkane przez „pogan” mogą zostać legalnie odebrane ich prawowitym właścicielom, jeśli ci nie przyjmą chrześcijaństwa.
Papież ten znany był z uczestniczenia w publicznych orgiach (wraz z własną córką) i obsadzenia swoich dzieci na wysokich stanowiskach w Państwie Kościelnym i zapewnił im dobrobyt.